เอื้อมเก็บดาวพราวพร่างกลางห้วงหาว
หทัยรื่นชื่นสกาวราวฟ้าใส
สมรมิตรชิดแนบแอบฤทัย  
ที่กลางใจเช่นดาวพราวนภา
เพียงในฝันมีเธอก็สุขสม  
สู่ความรักที่ภิรมย์อย่างหรรษา
สร้างสิ่งสุขได้เกิดแก่กมลา  
รู้แล้วว่าเพียงฝันก็ยังดี
ดวงดาวแย้มนภาอย่างโชติช่วง  
ช่างไม่ห่วงตัวเองจะหมองศรี
สวยสะอางหรืออย่างไรไม่ไยดี  
ด้วยมิมีสิ่งใดลบละลาย
เลือนเอาแสงที่สว่างอยู่กลางหาว  
หันเหดาวให้หมดลดความหมาย
มากดาวหมื่นดวงก็ไม่มลาย  
ลบความหมายแห่งคุณค่าของดวงดาว
ด้วยตัวฉันก็รู้ซึ้งซึ่งความหมาย  
มิมีคลายความรักอย่างปวดร้าว
รู้จักรักรู้จักค่าความสกาว  
ก่อนดวงดาวจะดับลับขอบฟ้า
ผันก็ดี จริงก็ช่าง ยังมีฝัน  
ฝากถึงจันทร์ให้ผ่อนแรงแสงระย้า
ยอมให้ฤกษ์แห่งดาวส่องลงมา  
มองเห็นข้าที่เอื้อมคว้าอยู่ตรงนี้
นี่ก็เพราะความรักจึงมีฝัน  
ฟ้า ดาว จันทร์ ฉันจะมีอยู่ทุกที่
ทั้ง ๆ รู้ ถึงเป็นฝันก็ยังดี  
ด้วยยังมี เพียงฝัน ..... เพียงดาวในดวงใจ